ឧទាហរណ៍៖ កូនឯងកុំសូវទៅលេងស្រះនៅឯវាលស្រែពេក ប្រយ័ត្នខ្លោចលង ព្រោះនៅក្រោមដើមពុទ្រាក្បែរស្រះហ្នឹងមានខ្មោចសក់វែង។ តាមពិត ការនិយាយបែបនេះ គឺឪពុកម្ដាយមិនចង់ឱ្យកូនទៅលេងទឹកស្រះនោះទេ ព្រោះខ្លាចកូនលង់ទឹក។ ទើបនិយាយបន្លាចកូនឱ្យខ្លាច ដើម្បីកុំឱ្យកូនទៅទៀត។

តើនេះជាដំណោះស្រាយដ៏ល្អទេ? ទេ! វាមិនមែនជាដំណោះស្រាយល្អឡើយ។ អ្វីដែលឪពុកម្ដាយគួរនិយាយពន្យល់កូននោះ គួរតែផ្ដល់នូវហេតុផលឱ្យកូនយកទៅគិតថ្លឹងថ្លែងដោយខ្លួនឯងទៅវិញ ទើបជាការប្រសើរជាង។ ព្រោះហេតុផលឪពុកម្តាយធ្វើឱ្យកូនអ្នកចេះគិត គ្មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ទើបកូនចូលក្នុងសង្គមមានភាពក្លាហាន និងមានគំនិតតតាំងជាមួយគេ។ 

ឪពុកម្ដាយគួរប្រាប់កូនថា កូន! មុននឹងកូនទៅណាមកណាកូនត្រូវប្រាប់ពុកម៉ែឱ្យបានដឹងផង ហើយកូនមាសម្ដាយកូនមាសឪពុកគួរឈប់ទៅលេងស្រះនៅឯវាលស្រែទៀតទៅ បើកូនលង់ទឹក ឬកូនមានរឿងអ្វីនោះ។ តើអ្នកណាអាចជួយកូនទាន់ពេល? ដូច្នេះកូនត្រូវស្ដាប់ពុកម៉ែ នៅលេងក្បែរផ្ទះ ក្បែរម៉ែពុក ហើយពេលណាពុកម៉ែទំនេរ ពុកម៉ែនឹងអង្គុយលេងជាមួយកូន។ មិនតែប៉ុណ្ណោះទេ រូបលោកបាននិយាយបន្ថែមថា ក្រៅពីការបន្លាចកូន នៅក្នុងនាមជាឪពុកម្ដាយរឿងដែលគួរធ្វើនោះគឺ ការណែនាំដោយប្រើពាក្យវិជ្ជមាន មិនបិទគំនិតកូន បើកចិត្តស្ដាប់កូន កុំប្រៀបធៀបកូន និងបង្ហាញនូវសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដសម្រាប់កូនៗ។

សរុបរួមមក ភាពជាឪពុកម្ដាយត្រូវមានក្ដីស្រឡាញ់ដ៏ពិតប្រាកដសម្រាប់កូនៗ ហ៊ាននិយាយត្រង់ៗជាមួយកូន មិនប្រើពាក្យកុហក(ប្រើហេតុផល) មិនប្រៀបធៀនកូន មិនបន្លាចកូន ធ្វើជាអ្នកស្ដាប់សម្រាប់កូន និងបើកសេរីភាពឱ្យកូនៗ ទើបកូនមានសេរីភាពការគិត ក្លាយជាក្មេងឆ្លាត និងផ្លូវចិត្តរឹងមាំ៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព