នៅពេលអ្នកកំណត់រូបភាពជាទស្សនវិស័យរួចហើយ អ្នកត្រូវឱ្យបុគ្គលិករៀនដើរដោយខ្លួនឯងទោះបីមានកំហុស និងការបរាជ័យក៏ដោយ។ ពេលខ្លះរឿងទាំងនេះជាលទ្ធផលពេលក្រោយដែរ។ នៅឆ្នាំ ២០០៥ មានក្រុមហ៊ុនឈ្មោះ Apollo ​Tyres មានអ្នកដឹកនាំមានឈ្មោះថា លោក Neeraj Kanwar។ គាត់បានគិតពិចារណាថា ដើម្បីធ្វើឱ្យក្រុមហ៊ុនមានការរីកចម្រើន ត្រូវសម្លឹងមើលចំណុចខ្វះខាត ឬបញ្ហាសំបកកង់ ដើម្បីធ្វើការឆ្នៃប្រឌិតសំបកកង់ឱ្យមានគុណភាពខ្ពស់។ លោកបានសង្គេតឃើញថា បុគ្គលិកម្នាក់ៗ ធ្វើការមិនទាន់អស់ពីសមត្ថភាពនៅឡើយទេ។

លោក Neeraj Kanwar បានគិតរកគោលដៅរួមមួយ ដើម្បីដឹកនាំបុគ្គលិកឱ្យធ្វើកការអស់ពីសមត្ថភាព លោកបានដាក់គោលដៅនៅឆ្នាំ ២០១០ ក្រុមហ៊ុន Apollo អាចផលិតសំបកកង់កើនចំណូល ២ ពាន់លានដុល្លារ។ លោក Neeraj បានដឹងថា គោលការណ៍ចាស់ៗ ពីមុន មិនអាចដឹកនាំក្រុមហ៊ុនឱ្យរីកចម្រើនបានទេ ហើយលោកក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើការផ្លាស់ប្តូរគោលការណ៍ក្រុមហ៊ុនឡើងវិញ។ គោលការណ៍ថ្មីនេះ បុគ្គលិកគ្រប់រូបគ្នា មានអំណាចក្នុងការសម្រេចចិត្តធ្វើកិច្ចការរបស់ខ្លួន។ បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុន​ Apollo មានសិទ្ធធ្វើការសម្រេចចិត្តលើកិច្ចការរបស់ខ្លួនថា ការងាររបស់ខ្លួនត្រូវធ្វើរបៀបណា? ត្រូវសហការជាមួយអ្នកណា? ត្រូវប្រើប្រាស់សម្ភារៈអ្វីខ្លះ? ត្រូវចំណាយលុយប៉ុន្មាន ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការទាំងអស់នោះ? ត្រវបញ្ចប់នៅពេលណា?

លោក Neeraj ហ៊ានកែប្រែបែបនេះ ដើម្បីឱ្យបុគ្គលិកមានបញ្ចេញសមត្ថភាព និងគំនិតឆ្នៃប្រឌិតថ្មីៗ ដើម្បីផលិតសំបកកង់ឱ្យមានគុណភាពដល់អតិថិជន។ នៅឆ្នាំ ២០១០ នេះ ការកំណតគោលដៅនេះ បានធ្វើឱ្យក្រុមហ៊ុន Apollo មានចំណូលដូចបានកំណត់មែន។ ពេលខ្លះបុគ្គលិកមានការបរាជ័យ ត្រូវចំណាយពេលវេលា ចំណាយលុយ និងសម្ភារៈផ្សេងៗ ជាច្រើន តែលោក Neeraj បានដឹងថា បើចង់ឱ្យក្រុមហ៊ុនមួយរស់នៅបានយូរ ត្រូវធ្វើចេះឆ្នៃប្រឌិតរបស់ថ្មីៗ ពីព្រោះបានរបស់ថ្មីតែមួយ នាំក្រុមហ៊ុនអាចលក់លើទីផ្សារមមានចំណូលរាប់លានដុល្លារឯណោះ។ ពេលនេះ ក្រុមហ៊ុន Apollo មានលក់សំបកកង់ជាច្រើនប្រទេសផងដែរ។ យើងអាចរៀនពីមេរៀនមួយនេះ បញ្ជាក់ថា បើចង់ឱ្យបុគ្គលិកមានគំនិតឆ្នៃប្រឌិតថ្មីៗ អ្នកដឹកនាំត្រូវចេះកំណត់គោលដៅរួមមួយ ឱ្យនៅក្នុងបេះដូងរបស់បុគ្គលិក៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព