ហើយអ្នកគ្រូបន្តលើកឡើងថា ខ្ញុំធ្លាប់អន់ចិត្តនឹងម្តាយរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ពេលខ្ញុំគិតឱ្យសព្វទៅ ទើបដឹងថាការជេរ និងថាឱ្យរបស់ឪពុកម្តាយកាលពីមុន ជាភាសាក្តីស្រឡាញ់ដោយសារតែពួកគាត់ខ្វះខាតចំណេះដឹង និងការអប់រំ ព្រោះតែសម័យមុនប្រទេសយើងជួបភ្លើងសង្រ្គាមម្តងហើយម្តងទៀត។ ការពិតទៅ! គាត់ស្រឡាញ់ខ្ញុំណាស់ គ្រាន់តែគាត់ខ្វះការប្រើភាសានៃក្តីស្រឡាញ់មកកាន់កូនតែប៉ុណ្ណោះ។ ហើយមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំអត់បានខឹងម្តាយខ្ញុំទេ ខ្ញុំពិតជាអរគុណគាត់ណាស់ជាម្តាយម្នាក់មានក្តីស្រឡាញ់ចំពោះកូនរហូតកន្លងមក។

អ្នកគ្រូរៀនពីអតីតកាលដើម្បីកែប្រែការចិញ្ចឹមកូនក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួនឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព គឺកុំឱ្យស្រមោលការចិញ្ចឹមកូនក្នុងអតីតកាលមកតាមលងកូនស្រីគាត់ និងចៅជំនាន់ក្រោយៗ ឯទៀត។ សម្រាប់អ្នកគ្រូ ដាវីន បានបញ្ជាក់ថា ការប្រើពាក្យសម្តីជាភាសាវិជ្ជមានជាភាសាក្តីស្រឡាញ់ ធ្វើកូនខ្ញុំទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្តៅ និងរឹងមាំ។ ពេលខ្លះខ្ញុំសរសើរកូនថាកូនជូតតុរៀនបានស្អាត។ ថ្ងៃនេះ កូនរៀនបានពិន្ទុល្អ។ ខែនេះកូនរៀនពូកែមែនបានលេខល្អ... ការលើកសរសើរជាភាសាថ្នាំប៉ូវលើកទឹកចិត្តកូនឱ្យខំប្រឹងកាន់តែខ្លាំងជាងមុនថែមទៀត។

ពេលខ្លះកូនធ្វើខុសអ្វីមួយ ឬធ្វើខុសដដែលៗ និងប្រាប់អត់ស្តាប់ថាកុំធ្វើរឿងហ្នឹង... អ្នកគ្រូក៏មានអារម្មណ៍ខឹងកូនដែរ បើគាត់ប្រើសម្តីអវិជ្ជមានស្រែកដាក់កូន ច្បាស់ជាកូនមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដក់ជាប់ក្នុងចិត្តជាមិនខាន។ ព្រោះថា ក្មេងជាក្រដាសសមួយសន្លឹក បើឪពុកម្តាយប្រើភាសាអវិជ្ជមាន កូននឹងរស់នៅក្នុងគំនិតអវិជ្ចាមានដូចគ្នាដែរ។​

ដើម្បីរំសាយកំហឹងនេះ អ្នកគ្រូគិតថា មនុស្សធំនៅតែធ្វើខុស ហើយពេលខ្លះនិយាយក៏ឈ្លោះគ្នាដែរ។ ចុះទម្រាំកូនក្មេងនៅតូច ធ្វើខុសជារឿងធម្មតាទេ។ ពេលខ្ញុំអានសៀវភៅចិត្តវិទូកូនក្មេងមួយ ទើបខ្ញុំដឹងថា កូនក្មេងមានរបៀបគិតបែបកូនក្មេងមិនដូចជាមនុស្សធំឬចាស់នោះទេ ក្មេងចូលចិត្តធ្វើការពិសោធន៍ និងការច្នៃប្រតិដ្ឋ ព្រោះពួកគេជាស្តេចពូកែឆ្ងល់ចង់ចេះចង់ដឹងខ្លាំងណាស់។ ពេលខ្ញុំយល់បែបនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំចិញ្ចឹមកូនកាន់តែឆ្លាតមានប្រសិទ្ធភាព។

មានករណីខ្លះដែរពេលកូនធ្វើខុស កុំការពារ កុំលើកសរសើរ ទើបកូនមិនបានចិត្ត ចេះមានទំនួលខុសត្រូវ។ ឪពុកម្តាយត្រូវខំទប់អារម្មណ៍ និងរក្សាទឹកមុខធម្មតា ហើយនិយាយពន្យល់ហេតុផលទៅកាន់កូនពីកំហុសរឿងហ្នឹងជំនួសឱ្យនិយាយតាមកំហឹង។ ពេលកូនធ្វើឱ្យបែកកែវមួយដោយសារការប្រញាប់ចង់ទៅរត់លេងជាមួយមិត្តភក្តិ កុំប្រើភាសា និងយកដៃចង្អុលមុខកូនថា ហែងប្រញាប់ទៅ... ជំនួសដោយពន្យល់ហេតុផលថា មិនអីទេកូន! កូនធ្វើឱ្យបែកកែវនេះជាកំហុសរបស់កូន ចឹងកូនសម្អាតកន្លែងហ្នឹងកុំឱ្យសល់អម្បែកកែវ... ថ្ងៃក្រោយកូនទុកកែវឱ្យស្រួកបួលសិន... ចាំទៅរត់លេងណា!

ការពន្យល់ហេតុផលបែបននេះជាភាសាធ្វើឱ្យកូនដឹងពីកំហុស ចេះកែប្រែ និងគ្មានការភ័យខ្លាចនោះទេ។ មានរឿងមួយ ឪពុកម្តាយត្រូវតែមានគឺថាធម៌អត់ធ្មត់ ទោះបីខឹងខ្លាំងក៏ត្រូវតែព្យាយាមទប់អារម្មណ៍ប្រើភាសាវិជ្ជមានចំពោះកូនដែរ។ លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត Gary Chapman ផ្នែកចិត្តវិទ្យាបានប្រាប់ថា “ការប្រើពាក្យសម្តីដោយក្តីស្រឡាញ់ធ្វើឱ្យមនុស្សនោះទទួលអារម្មណ៍ថាគេជាបុគ្គលមានតម្លៃ និងមានភាពកក់ក្តៅក្នុងបេះដូងពួកគេ”៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព