ឪពុកម្តាយចិញ្ចឹមកូនឱ្យធំធាត់ និងមានក្តីស្រឡាញ់តែម្យ៉ាង នៅតែមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់នោះទេរ។ ទោះបីរឿងនេះជារឿងសំខាន់ក៏ដោយ រឿងមួយដែលឪពុកម្តាយចាំបាច់ត្រូវតែធ្វើនោះគឺការអប់រំកូនដោយខ្លួនឯងនៅអំឡុងពេលកូនកើតដល់ទៅអាយុ ៥ឆ្នាំជាវ័យកូនស្រូបការគិត និងគំរូអប់រំចេញពីឪពុកម្តាយផ្ទាល់តែម្តង។ ហើយចាប់ពីវ័យ ៥ឆ្នាំឡើងទៅ កូនរបស់អ្នកនឹងចាប់ផ្តើមចេះគិត និងសាងអត្តចរិតដោយខ្លួនឯងជាបណ្តើរៗ ហើយ។
មានរឿងនិទានដ៏អស្ចារ្យមួយពីទស្សនវិទូអេស៊ីបសម័យបុរាណបាននិយាយប្រាប់មហាជនក្រិចពីតម្លៃនៃការអប់រំកូនថា នៅតំបន់ព្រៃមួយកន្លែងមានសត្វមេឆ្កែព្រៃពីរក្បាលជាមិត្តនឹងគ្នា។ ក្រោយរដូវបន្តពូជ មេឆ្កែព្រៃទាំងពីរក៏ពពោះដំណាលគ្នា បន្ទាប់មកក៏កើតបានកូនម្នាក់មួយមានសម្បុកដូចគ្នា និងនៅបរិវេណក្បែរគ្នា។ តែវាសនាកូនឆ្កែព្រៃនេះ បែបជាមានភាពខុសប្លែកគ្នាព្រោះលក្ខណៈការចិញ្ចឹមនេះឯង។
មេឆ្កែព្រៃទីមួយ ចំណាយពេលចិញ្ចឹមកូនដោយយកចិត្តទុកដាក់ អប់រំកូនបានយ៉ាងល្អ បង្រៀនកូនឱ្យចេះរកស៊ីដោយខ្លួនឯង មានគុណធម៌ និងចរិយាធម៌ប្រសើរបំផុត។ ចំណែកមេឆ្កែព្រៃទីពីរវិញ មិនខ្វល់រឿងអប់រំកូនខ្លួនពីតូចឱ្យហើយនោះទេ គ្រាន់តែចិញ្ចឹមកូនតាមយថាកម្មឱ្យស៊ីដើម្បីរស់តែប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនខ្វល់ពីអនាគតកូនធំឡើងក្លាយជាអ្វីនោះទេ។
លុះកូនឆ្កែព្រែទាំងពីរធំឡើង ហើយមេវាកាន់តែចាស់ លែងមានកម្លាំងរកចំណីឱ្យកូន និងខ្លួនឯង។ វាសនាមេឆ្កែព្រៃទាំងពីរមានលក្ខណៈខុសគ្នាដោយមេឆ្កែព្រៃទីមួយ បានអប់រំកូនឱ្យចេះពឹងលើខ្លួនឯង និងមានគុណធម៌ ខំរកចំណីដើម្បីតបស្នងសងគុណមេរបស់ខ្លួនតាមគន្លងធម៌។ ចំណែកមេឆ្កែព្រែទីពីរដែលខ្វះការអប់រំកូនខ្លួន ខ្វះការណែនាំឱ្យធ្វើតាមទំនើងចិត្ត នាំឱ្យកូនទៅចោល ហើយថែមទាំងរមិលគុណ ត្រឡប់ក្បាលមកស៊ីម្តាយខ្លួនធ្វើជាចំណីទៀត...។ នេះជាកូនខ្វះការអប់រំគឺមានលក្ខណៈបែបនេះឯង។
ចំពោះរឿងនេះ បញ្ជាក់ពីតម្លៃនៃការចិញ្ចឹមកូនរបស់ឪពុកម្តាយ ចង់ចិញ្ចឹមកូនដូចជាមេឆ្កែព្រៃទី១ឬទី២។ ព្រោះវាសនាកូនខុសគ្នាមិនមែនទេវតាជាអ្នកកំណត់ទេ គឺការអប់រំរបស់ឪពុកម្តាយនេះឯង។ អ្នកត្រូវចាំថា កូនមានអត្តចរិតបែបណា អាស្រ័យលើការអប់រំរបស់ឪពុកម្តាយជាកត្តាទីមួយ មុនចេញទៅក្រៅសង្គម៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព