ច្បាប់មាសទី១. របស់លោកតាវេជ្ជបណ្ឌិត Howard គឺថាត្រូវរក្សាចិត្តរបស់គាត់ឱ្យរវល់។ គាត់មើលឃើញពីខួរក្បាលដូចជាក្រុមសាច់ដុំដែរ បើគ្មានភាពសកម្មទេ វានឹងចុះខ្សោយតាមហ្នឹងដែរ។ ដូច្នេះហើយ គាត់ខិតខំធ្វើការ បន្តការរៀនសូត្រ និងស្វែងរកទិសដៅថ្មីៗ ជានិច្ច ជាពិសេសគាត់ខំប្រឹងទៅវិស័យកោសល្យវិច្ច័យវេជ្ជសាស្ត្រ និងរៀនប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមនៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់គាត់ឥតឈប់ឈរ។ សូម្បីតែគាត់នៅក្នុងវ័យ 60 ឆ្នាំក៏ដោយ ក៏លោកបានសិក្សាផ្នែកច្បាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់នៅពេលយប់ ហើយបានប្រឡងជាប់មេធាវីនៅរដ្ឋអូហៃអូនៅអាយុ 67ឆ្នាំ។ ហើយគាត់បានណែនាំឱ្យមនុស្សឱ្យធ្វើការស្ម័គ្រចិត្ត អាន ឬលេងភ្លេង ដើម្បីរក្សាភាពមុតស្រួចផ្លូវចិត្ត និងជៀសវាងការខ្ជិលច្រអូសនៅពេលដែលផ្តាច់ខ្លួនចេញពីពិភពខាងក្រៅ។ ការខំប្រឹងបែបនេះ ធ្វើឱ្យផ្លូវចិត្តមនុស្សគ្មានពេលកើតទុក្ខកង្វល់ច្រើននោះទេ។

ច្បាប់ទី២. របស់លោកតាវេជ្ជបណ្ឌិត Howard គឺសម្រួលចិត្តឱ្យស្ងប់ ឱ្យត្រជាក់ ទោះបីជួបបញ្ហាធំក៏ដោយ។ ទោះបីលោកតា Howard បានជួបប្រទះនឹងបញ្ហាការខកចិត្តរាប់មិនអស់ និងក្តីលំបាកក៏ដោយ ក៏ចិត្តគាត់នៅតែមានភាពរឹងមាំ និងក្តីស្រឡាញ់បន្តដែរ។ លោកបានចាត់ទុកកំហឹងជាបន្ទុកគ្មានន័យដែលគ្រាន់តែបង្កើនសម្ពាធឈាម និងធ្វើឱ្យបេះដូងគាត់ចុះខ្សោយតែប៉ុណ្ណោះ។ ជំនួសឱ្យភាពល្វីងជូរចត់ លោកតាបានជ្រើសរើសការអភ័យទោសដើម្បីការពារសុខភាព និងបញ្ជូនថាមពលរបស់លោកតាទៅជារបស់ដែលមានអត្ថន័យពិតប្រាកដក្នុងជីវិតវិញ។

មន្ទីរពេទ្យ Johns Hopkins (សហរដ្ឋអាមេរិក) បានបោះពុម្ពផ្សាយឯកសារវេជ្ជសាស្ត្រជាច្រើនដែលបញ្ជាក់ថា ការមានកំហឹងជំរុញឱ្យរាងកាយផលិតអរម៉ូនស្ត្រេស cortisol ក្នុងបរិមាណច្រើន ដែលបង្កើនសម្ពាធឈាម និងចង្វាក់បេះដូងដោយផ្ទាល់។ ផ្ទុយទៅវិញ ការអនុវត្តការអត់ឱនជួយការពារជញ្ជាំងសរសៃឈាម និងបង្កើនគុណភាពនៃការគេងបានលក់ស្រួល។ តាមសាលាសុខភាពសាធារណៈ Harvard TH Chan បានពង្រឹងគិតវិជ្ជមានពីការសិក្សាលើមនុស្ស 70,000 នាក់ក្នុងរយៈពេល 30 ឆ្នាំ ដោយបង្ហាញថាក្រុមដែលមានសុទិដ្ឋិនិយម និងមិនគិតពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនមានអត្រារស់រានមានជីវិតខ្ពស់ជាង 50% ទៅ 70% លើសពីអាយុ 85 ឆ្នាំបើប្រៀបធៀបទៅនឹងក្រុមដែលមានផ្នត់គំនិតអវិជ្ជមាន ដោយសារតែសមត្ថភាពរបស់ពួកគេក្នុងការទប់ស្កាត់ប្រតិកម្មរលាករ៉ាំរ៉ៃរាងកាយ និងផ្លូវចិត្តផងដែរ៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព