ហើយនេះក៏ជាវីធីរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលបានទាញគំនិតយកប្រើឱ្យកើតជាប្រយោជន៍ដែរ។ ការស្រឡាញ់គំនិត ធ្វើឱ្យពួកគេចូលចិត្តអានសៀវភៅ ចូលចិត្តស្តាប់ ចូលចិត្តនិយាយ និងចូលចិត្តគិតរកខុស ឬត្រូវ ដើម្បីសំលៀងគំនិតបញ្ញាឱ្យពួកគេកាន់តែមុតស្រួចដើម្បីសម្រេចគោលដៅ។ សុភាសិតរបស់អ៊ីស្រាអែល(ជ្វីហ្វ) បាននិយាយថា “ពេលជនជាតិជ្វីហ្វពីរនាក់និយាយគ្នា តែងកើតគំនិតទីបី” ។ ពេលអ្នកនិយាយគ្នា ហើយស្តាប់ដោយបើកបេះដូង នាំឱ្យអ្នកបែកមានគំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មីប្លែក មិនធ្លាប់មានពីមុន នេះជាគំនិតទីបី។ ជីវិតរបស់មនុស្សផ្លាស់ប្តូរព្រោះតែគេមានផ្នត់គំនិតជាអ្នករៀនសូត្រនេះឯង។

ការដាំគំនិតរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រអែលបែបនេះ ធ្វើឱ្យកូនចៅរបស់គេ ហ៊ានពិសោធហ៊ានធ្វើ ដើម្បីសម្រេចអនាគត។ ការរៀនសូត្រដោយគ្មានសកម្មធ្វើទេ ធ្វើឱ្យមនុស្សពិកាអនាគត។ មានច្បាប់មួយចែងក្នុងជនជាតិជ្វីហ្វឱ្យចង់ចាំថា “បើអ្នកចង់លក់អ្វីមួយ ដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិតឱ្យរស់ អ្នកត្រូវមាស លក់ពេជ្រ លក់ផ្ទះ លក់ដី ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវលក់សៀវភៅចុងក្រោយគេបំផុត។” ចឹងហើយបានជាជនជាតិមួយនេះ កសាងប្រទេសតូចដែលមានអំណាចបំផុត។

នៅចាបបៃតងមានគោលបំណងធំមួយនាថ្ងៃអនាគតគឺជួយបំផុសគំនិតឱ្យប្រជាជនកម្ពុជាឱ្យមានសុខភាពល្អ អាយុវែង និងឈឺតិច តាមរយៈការផ្តល់គំនិតនេះឯង។ មនុស្សយើងមានភ្នែកសម្រាប់មើល ប៉ុន្តែបើគ្មានចំណោះដឹងទេ ធ្វើឱ្យងងឹតក្នុងដំណើរទៅកាន់អនាគតផងដែរ។ ការដាំផ្នត់គំនិតដំបូងគេ ធ្វើឱ្យអ្នកដុះអនាគតនៅពេលក្រោយ។ តាមលោក Andrew Carnegie ជាមហាសេដ្ឋីចិត្តធម៌បានមានប្រសាសន៍ថា “មនុស្សអាចធ្វើអ្វីៗ ឱ្យសម្រេចនាពេលអនាគត គឺវាផ្តើមចេញពីគំនិតក្នុងខ្លួនរបស់គេនេះឯង”។ ចូលអ្នកមានផ្នត់គំនិតជាអ្នករៀនសូត្រ អ្នកនឹងមានបញ្ញាដើម្បីធ្វើដំណើរការទៅកាន់អនាគតឱ្យសម្រេចមិនខានឡើយ៕ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព