១. ខំលើខំ៖ ពេលអ្នកចូលធ្វើការងារដំបូងក្នុងក្រុមហ៊ុនណាមួយ អ្នកបានខំប្រឹងខ្លាំងណាស់ ខំរហូតអាចធ្វើការនោះ មានលទ្ធផលមិនគួរឱ្យជឿ ព្រោះតែខំពលិកម្មនេះឯង។ ហើយអ្នកចាប់ផ្តើមានជំនឿលើខ្លួនឯងថា កិច្ចការនេះខ្ញុំអាចធ្វើបានយ៉ាងងាយស្រួល។ មួយរយៈក្រោយមក អ្នកក៏ទម្លាប់ដៃលែងខំដូចពីមុន លទ្ធផលកាងាររបស់អ្នក៏ធ្លាក់ចុះដែរ។ សូម្បីតែអារម្មណ៍របស់អ្នកចាប់ផ្តើមបាត់ជំនឿលើខ្លួនឯងម្តងបន្តិចៗ ផងដែរ។ តាមសៀវភៅ លំហូរចិត្ត បានបញ្ជាក់នៅត្រង់ចំណុចនេះដែរថា “ការពិតមួយអ្នកមិនអាចប្រកែកបាន បើអ្នកមិនខំធ្វើការពលិកម្មមួយថ្ងៃខ្លាំងជាងមួយថ្ងៃទេ ភាពជោគជ័យនឹងរត់ចោលរូបអ្នក ហើយសូម្បីតែខ្លួនអ្នកក៏លែងជឿលើខ្លួនឯងដែរ។ ពេលអ្នកខ្លាចពលិកម្មដើរតាមក្តីស្រមៃ អ្នកនឹងបាត់បង់ខ្លួនឯងជាខ្លួនឯង”។ អត្ថន័យប៉ុននេះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកយល់ហើយ។

២. បញ្ញាធ្វើកើតចេញពីកំហុស៖ មនុស្សភាគច្រើនខ្លាចកំហុស ខ្លាចការទទួលខុសត្រូវ និងខ្លាចគេបន្ទោសជាដើម។ តាមពិតទៅ! កំហុសកើតចេញពីការងារ ហើយពេលអ្នករៀនសូត្រពីការងារហ្នឹងនាំឱ្យកើតមានគំនិតច្នៃប្រតិដ្ឋ រួចហើយក៏ចេញជាលទ្ធផលថ្មី បានបណ្តុះឱ្យខ្លួនអ្នកមានជំនឿលើខ្លួនឯង។ នេះជារឿងសាមញ្ញៗ ដែលដឹកនាំបញ្ញាអ្នកឱ្យចេះធ្វើក្នុងការងារជាក់ស្តែង។ ខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តអ្នកថា ការងារជាក់ស្តែងមិនអាចគេចពីកំហុសបានទេ ហើយវាក៏ជារឿងធម្មតាដែរ។ តាមសៀវភៅ លំហូរចិត្ត បានលើកឡើងថា រាល់ការងារទោះបីអ្នកគិតយ៉ាងលម្អិតល្អន់ក៏ដោយ ពេលអ្នកចាប់ផ្តើមធ្វើនៅតែមានចំណុចខុសដដែលមានតិចឬមានច្រើនតែប៉ុណ្ណោះ។ បើអ្នករង់ចាំ! ចាំចេះគ្រប់សព្វ ចាំមកធ្វើកិច្ចការនោះ អ្នកនឹងគ្មានជំនាញហើយគ្មានលទ្ធផលធំដុំអស់មួយជីវិត។ ការពិតមួយដែលមនុស្សពុំសូវជាចាប់អារម្មណ៍ ពុំសូវជាគិតដល់និងមិនសូវមានអ្នកនិយាយនោះ រាល់ជំនាញអ្វីមួយដែលអ្នកចេះកាន់តែស្ទាត់ច្បាស់ព្រោះតែកំហុសនេះឯង។ កំហុសជាគ្រូ បង្រៀនអ្នកឱ្យកើតបញ្ញាធ្វើនេះឯង”។ អត្ថបទដោយ៖ ទ្រ សុភាព