ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកសោះ ម៉ាសអនាម័យ ទឹកលាងដៃ និងទឹកសម្លាប់មេរោគផ្សេងបានក្លាយខ្លួនពីតម្រូវការផ្គត់ផ្គង់ផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្តនៅមន្ទីរពេទ្យហូរចូលមកដល់តម្រូវការចាំបាច់សម្រាប់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃទៅវិញ។ ខណៈពេលដែលវត្ថុប្រើប្រាស់ទាំងនេះ បានក្លាយជាជំនួយអាចជួយមនុស្សជាតិឱ្យរស់នៅជាមួយមេរោគកូវីដ១៩ដ៏កាចសាហាវបាន ប៉ុន្តែរបស់ទាំងអស់នោះក៏បានក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ធំរបស់សង្គមជាតិ ព្រោះពេលដែលប្រើប្រាស់រួចហើយបោះចោល បង្កើតជាកាកសំណល់ជាច្រើន អាចធ្វើឱ្យបំពុលប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនិងសុខភាពនៅថ្ងៃអនាគតខាងមុខ។

នារីម្នាក់កំពុងតែទទួលទានចំណីរអាហារបណ្តើរ ជជែកជាមួយគ្រួសារបណ្តើរគឺ អ្នកនាង Didi Gan ដែលជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែកជីវវេជ្ជសាស្ត្រមកពីសាកលវិទ្យាល័យ Melbourne បានក្រឡេកមើលកាកសំណល់នៅលើតុអាហាររបស់នាងហើយមានការផុសចេញនូវគំនិតមួយថា ចុះបើកាកសំណល់អាហារអាចបំប្លែងទៅជាដំណោះស្រាយថ្នាំសំលាប់មេរោគផ្សេងៗតើវានឹងទៅជាយ៉ាងណា?

ភ្លាមៗនោះ ជាមួយនឹងគំនិតផុសចេញបែបនេះ អ្នកនាងDidi Gan ក៏បានដកខ្លួនចេញទៅបង្កើត N&E Innovations ដោយលាលែងពីដំណែងការងារតួនាទីជានាយកគ្រប់គ្រងរោងចក្រវាយនភណ្ឌនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីចោល។ ប្រាំមួយខែក្រោយមក អ្នកនាងក៏បានបង្កើតរូបរាង ម៉ាស N95 និង CE-certified ដំបូងបង្អស់ ហើយជាងមួយឆ្នាំក្រោយមក អ្នកនាងបានបង្ហាញមុខ ថ្នាំសម្លាប់លាងសម្អាតមេរោគលើដៃ និងឧបករណ៍ផ្សេងៗបានថែមទៀត។ អ្វីដែលជាពិសេសគឺ សម្ភារប្រើប្រាស់មានប្រយោជន៍ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​ពី ពពួកកាកសំណល់​គ្រាប់​ស្វាយចន្ទី និង​សំណល់​អាហារ​ផ្សេងច្រើនមុខទៀត។

បន្ទាប់ពីការផលិតទទួលបានជោគជ័យ អ្នកនាងបានបន្សល់នូវសម្តីមួយឃ្លាថែមទៀតថា “ខ្ញុំមានបញ្ហាANA ដែលអង្គបដិប្រាណនៅក្នុងឈាមវាយប្រហារជាលិការបស់រាងកាយ

ហើយខ្ញុំក៏អាឡែកហ្ស៊ីទៅនឹងសារធាតុគីមីជាច្រើន។ ដូចនេះខ្ញុំ​ចង់​រក​វិធី​ធម្មជាតិ​បន្ថែម​ទៀត​ក្នុង​ពាក់ម៉ាសនិងការ​សម្លាប់​មេរោគ ខណៈ​ពេល​ដែល​កាត់​បន្ថយ​បរិមាណ​សារធាតុ​ពុល​ដែល​ខ្ញុំ​ទាក់​ទង​ជាមួយ”៕

ប្រភព៖ cnalifestyle.channelnewsasia

អត្ថបទដោយ៖ កញ្ញា លីហួយ